Σε ποιον ανήκει η ζωή;

Με αφορμή την εν ψυχρώ εκτέλεση του γιατρού στη Νέα Υόρκη από άγνωστο σκοπευτή-τιμωρό, εκπρόσωπο του κινήματος για την απαγόρευση των εκτρώσεων: Εχω μια φίλη στο Ιντερνετ. Ζει στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ.

Ηταν πέντε μηνών έγκυος σε δίδυμα, όταν έμαθε ένα πρωί ότι το ένα της παιδί είχε πεθάνει στην κοιλιά της. Εμφάνισε προεκλαμψία και της έδωσαν δύο επιλογές: η μία ήταν να κάνει έκτρωση στο δεύτερο (και ζωντανό) έμβρυο και να συνεχίσει τη ζωή της.

Η δεύτερη; Να προσπαθήσουν να σώσουν το άλλο μωρό, που είχε μια απειροελάχιστη πιθανότητα να επιβιώσει, μόνο αν η κοπέλα δεχόταν να το κρατήσει μέσα της, με συνέπεια η ίδια να πεθάνει ή να μείνει φυτό. Με ανείπωτο σπαραγμό έδωσε την άδεια να της «πάρουν» και το δεύτερο μωρό.

Προσπάθησε να αφήσει αυτή την τραγωδία πίσω της, κατάφερε να σταθεί στα πόδια της, έφερε μάλιστα μερικά χρόνια αργότερα στον κόσμο ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Ολα θα πήγαιναν καλύτερα, αν δεν την έβαζαν στο στόχαστρο οι «τρομοκράτες ζωής», επειδή, τεχνικά τουλάχιστον, δέχτηκε να κάνει έκτρωση.

Οι φανατικοί επιμένουν ότι το γενναίο τρυφερό αυτό πλάσμα, τόσο άδικα χτυπημένο από τη ζωή, είναι μια άκαρδη σκύλα που σκότωσε το μωρό της για να σώσει την πάρτη της. Της θυμίζουν κάθε μέρα την τραγωδία της με επιθέσεις, απειλές, καθυβρίσεις κι ένα σωρό εξευτελισμούς, εντός, αλλά και εκτός Διαδικτύου.

Εκατοντάδες περιπτώσεις υπάρχουν σαν της φίλης μου και χιλιάδες «συναφείς». Εχει αναπτύξει πια τόσο ακραίες και βίαιες δράσεις το κίνημα «υπέρ της ζωής», που αρχίζει να γίνεται μια κυνική αυτο-αναιρούμενη παρωδία της αρχικής και θεμελιώδους ιδεολογίας του: αυτής δηλαδή που υποστηρίζει ότι η ανθρώπινη ζωή είναι έργο και δώρο του Θεού και ότι κανείς άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να την αφαιρεί.

Η παράνοια του (κάθε) φανατισμού σε όλο της το μεγαλείο!